Italië heeft een geheel eigen, vaak wat ondoorzichtige wijnpersoonlijkheid.
Er zijn wijnen in het topsegment met een zeer eigen uitgesproken karakter en stijl maar tegelijkertijd bestaat er ook een laag segment met wijnen gemaakt door overproducerende stokken.
Gecombineerd met een overdadige hoeveelheid kleine wijnproducerende gebieden met hun eigen typische druiven (ongeveer wel 1000 verschillende) wordt het de wijnconsument niet makkelijk gemaakt. De etikettering is een drama. Een mooi voorbeeld is altijd weer het verschil tussen ‘ Vino Nobile di Montepulciano’ en ‘Montepulciano d’Abruzzo’. De ene keer is montepulciano een dorp, de andere een druif.
Lees meer
Nauwelijks een generatie terug werd slechts een klein deel door de producent zelf gebotteld, de wijn werd binnenlands met weinig eerbied geconsumeerd waarbij men wijn als een hygienisch alternatief voor water werd gezien en dan ook met weinig respect behandeld.
Wijnen, die wel werden geëxporteerd, werden vaak door de handelaren versneden.
Echter het bleek ook al dat bij een poging om een goed herkomst systeem op te zetten ,het DOC en DOCG, dat veel vooruitstrevende wijnmakers niet meer durfde te experimenteren en het systeem nogal verstarrend werkte. Gedurende de jaren ’70 en ’80 kwamen er dan steeds meer Vini di Tavola wijnen op de markt. Deze wijnen waren niet –geclassifieerd,zonder herkomstvermelding en met een lage status, echter overtroffen in zowel de kwaliteit als in prijs de DOC Wijnen. De Vini di Tavola was een proeftuin voor nieuwe ideeën, buitenlandse druivenrassen en allerlei geleende wijntechnieken.
Totale wildgroei was het gevolg en om het in goede banen te leggen werd de Indicazione Geografica Typica (IGT) geïntroduceerd. Een classificatie waar wel de geografische naam en druivensoort, in die volgorde, mocht worden gebruikt. De huidige ‘supertuscans’ zoals o.a. sassicaia,masseto en solaia zijn hiervan het directe gevolg.
De meeste wijnen in Italie zijn nog steeds rood maar sinds de jaren ’60 kreeg men ook de smaak van lekkere frisse witte wijn te pakken en deze ontwikkeling is, mede door toedoen van allerlei moderne technieken, nog steeds gaande. Soave,Orvieto,Verdicchio is nu als heerlijke frisse wijn te koop, maar wees opgepast dat je niet lokaal met een ouderwetse terpetijn achtige versie wordt opgezadeld want deze zijn er ook nog steeds. Italie blijft een land van tegenstellingen: Van het mooiste design tot de grootste rotzooi.
De rode wijnen blijven vooruitgaan, zowel als in stijl als in kwaliteit. Van zijdeachtig en fragiel tot donker en krachtig. Soms van inheemse druiven, soms van internationale druiven als Cabernet Sauvignon en Merlot.
Een groot leger van bereisde winemakers leveren een grote en continue bijdrage in de broodnodige ontwikkeling en verbetering van de italiaanse wijnen.
Minder
